آن يازده گونه قارچ موجود در تئائيچو واقع در ايالت چكيانگ1 توصيف شده است. هدف كتاب بيشتر جنبهٴ كشاورزي دارد تا علمي. در آخر كتاب قراباديني آورده شده است.
چيا سسو ـ تائو2
وزير كشور و سردار چيني كه در نيمهٴ اول سدهٴ سيزدهم، ميزيسته و يكي از بزرگترين جيرجيركشناسان تاريخ بوده است. او قديميترين رساله را دربارهٴ جيرجيرك3 نوشت، كه حاوي اطلاعات زيادي در اين باره است. البته در آن زمان، چينيان كاملاً جيرجيرك را ميشناختند، و دربارهٴ پيدايش، تربيت و مراقبت طبي آن اطلاعات زيادي فراهم كرده بودند.
نگهداري جيرجيرك در قفس براي لذت بردن از صداي جيرجيرش دست كم به زمان سلسلهٴ تئانگ مربوط ميشود، ورزش جيرجيركپراني در زمان سلسلهٴ سونگ رشد كرد. تحرير تازهاي از رسالهٴ چيا، با مطالب اضافي را، چو لي ـ چينگ4 در زمان سلسلهٴ مينگ فراهم كرد، و به همين صورت است كه به دست ما رسيده و كاملترين و معتبرترين اثر در اينباره است.
موٴلف ديگري از عصر مينگ، به نام ليوتئونگ5، توصيف جيرجيركها6 را نوشت؛ و يوآن هونگ تائو7، كه در عصر وان لي (1573 ـ 1620) برآمد، رسالهٴ ديگري به همين نام تأليف كرد.
بالاخره، از آن جا كه مجال ديگري براي ذكر اين مطلب نخواهيم داشت، از رسالهٴ در
باب
جيرجيركها8 تأليف فانگ هسو9 در زمان سلسلهٴ منچو، ياد ميكنيم. آيينهٴ گلها10 تأليف چئن فو ـ يائو11 مربوط به سال 1688، هم حاوي قطعاتي دربارهٴ جيرجيركهاست.
چينيان ميدانستند كه صداي جيرجيرك از مالش بالهايش ناشي ميشود. از گونههاي متعدد جيرجيرك كه چينيان شناخته بودند و استفاده ميكردند، تنها از يك نوع جيرجيرك جنسِ مادهٴ آن را نگهداري ميكردند؛ اين نوع جيرجيرك سياه درختي12 بود كه آن را زنگ طلايي13 ميناميدند. چون عقيده داشتند اين تنها گونهاي است كه وجود مادهٴ آن براي جيرجير كردن نرها لازم است.